من و مهربانترین

چون ماهیان برکــهام، بیتاب ماهــم یا رضا ! از عاشقانِ «عاشقی با یک نگاهـم» یا رضا ! من خــوب میدانــم بَـــدم اما دوباره آمـــدم؛ خاکیِ راه مشهدم پس سر به راهم یا رضا ! به به! چه میآید به هم، ترکیب ما، آخر بر آن صحن سفیــد مرمرت، خالی سیاهم یا رضا ! تو شرط مستی هستی و هستم ز نیشابـوریان در صحن جمهوری اگر «مشروطهخواه»م یا رضا! مشروطه و مشروعه را دادم به دست عاقلان در مجلـــس مستانِ تـــو با پادشاهـــم یا رضا! یادم نمیآیـــد یکـــی از دردهـــای بی حـَــدّم شکـر خدا پهلــــوی تو، من روبــــراهم یا رضا ! از ماه زیبــاتـــر تویی، از نـــوح آقاتــــر تویـــی با اینکــه بدنامــم ولی دادی پناهــم یا رضا ! من در بهشتم پس قسم ساقی! به سقاخانهات حتما کشیـده دست تـو خط بر گناهـم یا رضا ! پیش ضریحت پیشتــر خیــر دو عالم خواستـــم عمـریست من شرمنـــدهی آن اشتباهم یا رضا ! یا ضامـــن آهـــــو! بگــو صیّــــاد آزادم کنــــــد تا صحــن آزادی شبی باشــــد پناهــــم یا رضا ! از آب سقّــا خانــــهات یک جرعــه نوشیـــدم ببیــن «رَستم از این بیت و غزل» من مست مستم یا رضا!    من و مهربانترین...

کاش صاحب برسد ،بنده به زنجیر کندماجوانان همه را در ره خود پیر کندکاش چشم گل زهرا به دل ما افتدبا نگاهش به دل غمزده تاثیر کندمیلاد نور مبارکبادای یوسف زهرا کی میآیی تا این تقویم مانده بر دیوار انتظار را،ورق زنی و مرهم نگاه مهربانت را بر زخم دل من و مهربانترین...